Bunkry na wybrzeżu Kalifornii w pobliżu San Francisco

Instalacje wojskowe na wybrzeżu Kalifornii

W ciągu niemal dwustu lat od roku 1776 do 1974 trzy różne narody strzegły dostępu do strategicznie położonego portu w San Francisco. Pierwsze były to wojska hiszpańskie, następnie meksykańskie, a po przyłączeniu Kalifornii do Stanów Zjednoczonych zadanie to spoczęło na barkach wojsk USA.

W czasach dzisiejszych okolice po obu stronach mostu Golden Gate należą do obszaru chronionego krajobrazu zwanego Golden Gate National Recreation Area, którego jednym z zadań jest ochrona nie używanych już, ale historycznie ważnych obiektów militarnych. W 1945 roku, wraz z nastaniem Zimnej Wojny, armia amerykańska zaczęła badania nad opracowaniem broni, która byłaby w stanie zniszczyć samoloty wroga. W 1951 roku, po latach badań opracowano pociski kierowane Nike, których nazwa zaczerpnięta z mitologii greckiej oznaczającej boginię zwycięstwa. Pierwsze Nike były w stanie strącić samolot znajdujący się do 60 km od brzegu. Wraz ze wzrostem zagrożenia atakiem nuklearnym opracowano pociski uzbrojone w głowice nuklearne o zasięgu 120 km, będące w stanie zniszczyć wszystko w promieniu 30 km i wyeliminować całą formację samolotów. W 1959 roku, wraz z pojawieniem się pocisku Nike Hercules z możliwością użycia siły broni jądrowej, środki bezpieczeństwa w SF88 zostały zaostrzone. Zbudowano podwójne ogrodzenia i psy strażnicze strzegły terenu 24 godziny na dobę. W czasie Zimnej Wojny ponad 300 przeciwlotniczych pocisków rakietowych Nike chroniło amerykańskie miasta i cele militarne a największym zagrożeniem był sowiecki atak bombowy.

Zadaniem instalacji położonej w hrabstwie Marin było niedopuszczenie do ataku na region zatoki San Francisco i położoną w pobliżu bazę lotniczą Travis. Swego czasu dwanaście instalacji rakietowych typu Nike było położonych w okolicach zatoki San Francisco. W okolicy wyrzutni SF88 do dwudziestu pocisków odrzutowych Nike Ajax, a później, dwanaście Nike Helcules przechowywano w podziemnych magazynach, a załoga 135 żołnierzy utrzymywała je w gotowości do uruchomienia. Po drugiej stronie doliny na północy radary wykrywały i śledziły nadlatujące samoloty.

Pod koniec lat sześćdziesiątych, zmiana klimatu politycznego i nowe technologie wojskowe spowodowały, że technologia rakiet Nike stała się przestarzała. W 1972 roku, w celu złagodzenia napięć, Związek Radziecki i Stany Zjednoczone dołączyły do rozmów o ograniczeniu zbrojeń strategicznych (SALT I). W wyniku tych rozmów, oba kraje zgodziły się wyeliminować ten typ rakiet. Armia amerykańska zamknęła bazę Nike SF88 w marcu 1974, a administracja terenu została przejęta przez zarząd parków narodowych.

Żaden z pocisków umieszczonych w okolicach San Francisco nie został nigdy wystrzelony a wszelkie testy i ćwiczenia były przeprowadzane Nowym Meksyku i Teksasie. Instalacja pocisków Nike SF88 jest jedyną tego typu instalacją wojskowa zachowaną do dnia dzisiejszego i pozostaje otwarta dla zwiedzających od środy do piątku od 12.30 do 15.30.

Bunkry na wybrzeżu Kalifornii w pobliżu San Francisco

Bunkry na wybrzeżu Kalifornii w pobliżu San Francisco

Pocisk rakietowy "Nike

Pocisk rakietowy “Nike

Pociski rakietowe "Nike" pod ziemią

Pociski rakietowe “Nike” pod ziemią

Panel sterowania

Panel sterowania

<< Poprzedni WpisNastępny Wpis >>